Rene Higuita bir çox insan üçün fərqli mənalar daşıyır. Bəzilərinin gözündə onun adı Uemblidə İngiltərəyə qarşı zərbəni dəf etmək üçün ayaqlarını başının arxasına ataraq “əqrəb zərbəsi” edən, qeyri-adi saç düzümü ilə seçilən qapıçını canlandırır. Digərləri onu Kolumbiya futbolunun qızıl dövrünün fenomeni və cəsarət simvolu hesab edir. Bəzi çevrələrdə isə ölkənin ən qaranlıq dövründə tarixin ən məşhur narkobaronlarından biri ilə açıq şəkildə yaxınlıq edən və adam oğurluğu hadisəsinə qarışdıqdan sonra aylarla həbsdə qalan mübahisəli fiqur kimi tanınır.

Qaynarinfo "Goal"a istinadən xəbər verir ki, Higuita özünü “mükəmməl dərəcədə qüsurlu insan” adlandırır. Keçmiş komanda yoldaşı Karlos Valderrama isə onun haqqında belə deyir: “Bəli, o, çılğındır. Dəlidir, amma yaxşı dəlidir.”

Adam oğurluğunun qurbanı da daxil olmaqla, milyonlarla Cənubi amerikalı üçün o, qəhrəmandır.

40-dan çox qol vuran, FİFA qaydalarının dəyişməsinə səbəb olan və Pablo Eskobar üçün vasitəçilik edən bu bənzərsiz, impulsiv qapıçı futbolda misli görünməmiş bir ad idi. Futbol ondan əvvəl də, sonra da onun kimisini görmədi.

Qızıl dövrdə bənzərsiz qapıçı

Qeyri-adi, lakin möhtəşəm qapıçı olan Higuita 1980-ci illərin sonlarında Kolumbiya futbolunun yüksəlişində mühüm rol oynayıb.

Anasının ölümündən sonra kiçik yaşlarından nənəsi tərəfindən böyüdülən Higuita futbola Medellinin küçələrində başlayıb. Əvvəlcə hücumçu kimi oynayıb. Lakin məktəb komandasının qapıçısı yerli turnir zamanı zədələnəndə onun karyerasının istiqaməti dəyişib. Qapıya keçmək üçün Higuita seçilib və komandası turniri qazanıb. Həmin andan etibarən qapıçı olub, amma hücumçu instinkti onu heç vaxt tərk etməyib.

İlk peşəkar klubu olan “Millonarios”dakı qısa müddət ərzində əsas heyətin dəyişilməz üzvü olmayıb. Lakin keçirdiyi bir neçə oyun 1986-cı ildə “Atletiko Nasional”ın onu heyətinə cəlb etməsi üçün kifayət edib.

Ehtiyat qapıçı kimi transfer edilən Higuitanın ilk oyuna çıxması onun özü üçün də sürpriz olub. Matçın ikinci hissəsi başlayanda ehtiyat oyunçular skamyasında oturub, lakin qızardılmış donuz ətinin qoxusuna aldanaraq oradan uzaqlaşıb. O, yemək yeyərkən “Atletiko”nun qapıçısı meydandan qovulub və ehtiyat qapıçını tapmaq üçün stadionda axtarış başlanıb.

Higuita sonralar həmin anı belə xatırlayıb: “Stadion diktorunun ‘Cənab Xose Rene Higuitanın “Atletiko Nasional”ın ehtiyat oyunçular skamyasına gəlməsi xahiş olunur’ dediyini eşitdim. Qaçaraq meydana çıxdım və məşqçi [Anibal] Ruis mənə ‘Hey, Higuita, sənə nə olub, əclaf? Meydana gir!’ dedi.”

“Ən pis tərəfi isə bu idi ki, oynadığım 30-dan çox dəqiqə ərzində yaxşı çıxış etdim. Sonra Karrabs ‘Junior de Barrankilya’ klubuna getdi və mən əsas qapıçı oldum.”

1,75 metr boyu ilə fiziki baxımdan nəhəng qapıçı sayılmırdı. Lakin Higuita çiyinlərinə tökülən tünd, buruq saçları və cəsarətli üslubu ilə seçilirdi. Cərimə meydançasına yaxınlaşan hər şeyə hücum edirdi: hücumçularla təkbətək mübarizə aparmaq üçün qapısından sürətlə çıxır, ötürmələri tutmaq üçün hücumçularla müdafiəçilərin arasındakı izdihama atılır və qapı xətti boyunca sıçrayaraq zərbələri dəf edirdi.

Higuita cərimə meydançasından çıxaraq topu ələ keçirir, bir və ya iki rəqibi driblinqlə keçib komanda yoldaşına ötürür və qaçmağa davam edirdi. Qısa müddət sonra “Atletiko”nun hücumçularının yanında rəqibin cərimə meydançasında görünür və müdafiəçilər tərəfindən təqib olunurdu.

Penaltiləri dəf etmək bacarığı olduqca təsirli idi. Lakin bundan əvvəl heç kim qapıçının müntəzəm şəkildə penalti qolları vurduğunu görməmişdi. O, cərimə zərbələrindən də qol vururdu.

Çox keçmədən “El Loko” ləqəbli bu futbolçunu görmək istəyən insanlarla stadionlar dolmağa başladı. Valderrama deyirdi: “İnsanlar onun oyununa görə özündənrazı olduğunu düşünürdülər. Xeyr, o, həqiqətən də belə idi.”

“Atletiko Nasional” üçün zirvə 1989-cu ildə Kolumbiya futbolunun Libertadores Kubokunun finalındakı uğursuzluğuna son qoyması oldu. “Amerika de Kali”nin qitə finalında ardıcıl üçüncü məğlubiyyətindən iki il sonra “Atletiko”nun Paraqvayda “Olimpiya”ya ilk oyunda 2:0 hesabı ilə uduzması uğursuzluğun davam edəcəyi təəssüratı yaratdı. Boqotadakı cavab matçının ikinci hissəsində iki qol vuran “Atletiko” oyunu penaltilər seriyasına apardı.

Bundan sonra baş verənlər Higuitanın əfsanə statusunu möhkəmləndirdi.

“Olimpiya”nın ilk penalti zərbəsini dəf edən qapıçı “Atletiko”nun beşinci penalti zərbəsini yerinə yetirmək üçün topun arxasına keçəndə hesab 3:3 idi.

O, qol vurdu, lakin “Olimpiya” da növbəti zərbəsini dəqiq yerinə yetirəndən sonra seriya uzandı.

Yenə Higuita ilk penaltini dəf etdi, lakin komanda yoldaşı Felipe Peres öz zərbəsindən yararlana bilmədi.

Higuita növbəti penaltini də dəf etdi, lakin Gildardo Qomes də zərbəsini qola çevirə bilmədi.

Higuita bundan sonrakı penalti zərbəsini də qaytardı, lakin müdafiəçi Luis Karlos Perea topu qapının üstündən auta göndərdi.

Nəhayət, Leonel Alvares penalti zərbəsini dəqiq yerinə yetirərək seriyanın 5:4 hesabı ilə başa çatmasını təmin etdi və “Atletiko” Kolumbiyanın kuboku qazanan ilk komandası oldu.

Həmin ilin sonlarında Higuita və komanda yoldaşları Qitələrarası Kubokda Avropa çempionu “AC Milan”la qarşılaşdılar. Cənubi Amerika təmsilçisi 118-ci dəqiqəyə qədər Marko van Basten, Karlo Ançelotti, Frank Raykard, Paolo Maldini və Franko Baresi kimi ulduzlara qarşı bərabər mübarizə apardı. Yalnız həmin dəqiqədə Alberiko Evani oyunda hesabı açdı.

Bu, ölkə futbolu üçün böyük sıçrayış idi və bir il sonra daha bir uğur gəldi. Klub və milli komandada eyni vaxtda işləyən Fransisko Maturananın rəhbərliyi altında Higuita dünya çempionatı heyətinə seçilən doqquz “Atletiko” futbolçusundan biri idi.

Bu, Kolumbiyanın dünya çempionatında ikinci iştirakı idi və komanda 28 ildən sonra ilk dəfə turnirə vəsiqə qazanmışdı. Birləşmiş Ərəb Əmirliklərini 2:0 hesabı ilə məğlub edən komanda turnirə yaxşı başladı. Yuqoslaviyaya 1:0 hesabı ilə uduzduqdan sonra bir xala ehtiyacı olan Kolumbiya Qərbi Almaniya ilə qarşılaşdı. Higuita böyük səhnədə də geri addım atmadı; Avropa nəhənginə qarşı həmişəki ehtiyatsız və cəsarətli üslubunda oynadı və Cənubi Amerika təmsilçisi matçın sonlarında hesabı bərabərləşdirdi.

Növbəti mərhələdə Kameruna qarşı keçirilən oyunda Higuitanın qarşısıalınmaz impulsiv üslubunun təhlükəsi üzə çıxdı. 1/8 final matçı gərgin keçdi, lakin əlavə vaxtın ikinci hissəsinə qədər hər iki qapıçı qapısını toxunulmaz saxladı. Daha sonra Rocer Milla Higuitanı keçərək qol vurdu və künc bayrağına doğru rəqs edərək qaçdı.

İki dəqiqə sonra Higuita Kolumbiyanın yarımmeydanının ortalarına yaxın topu ayağında saxlayırdı. O, “Atletiko”dakı komanda yoldaşı Karlos Pereaya ötürmə verdi, lakin Perea topu geri qaytarmaq istəyərkən zərbəni düzgün yerinə yetirmədi. Milla sürətlə yaxınlaşarkən Higuita vəziyyəti düzəltməyə çalışdı, lakin topu itirdi. Nəticədə Milla topu boş qapıya göndərərkən Higuita onu dayandırmaq üçün ümidsiz şəkildə ayaqlarına atıldı.

Bu, turnirdəki mübarizənin uğursuz sonluğu idi. Buna baxmayaraq, Maturana və futbolçuları ölkələrinə qayıtdıqda möhtəşəm qarşılandılar.

Pablo Eskobar əlaqələri

Kartel pullarının futbol dünyasına axını Higuitanın tarixin ən böyük narkotik qaçaqmalçılarından biri ilə yaxın münasibət qurmasına səbəb oldu.

“Atletiko Nasional” Cənubi Amerika futbolunda iz qoymuş, Kolumbiyanın tarixindəki ən güclü milli komandanı və məşqçini yetişdirmişdi. Tamamilə elitanın sırasına daxil olan klub son dərəcə nüfuzlu bir şəxsin arzusunu gerçəkləşdirirdi: Pablo Eskobarın.

Çirkli pulların yuyulması və oyunların nəticələrinin manipulyasiyası imkanları səbəbindən kartel pulları Eskobar 1980-ci illərin sonunda gücünün zirvəsinə çatmazdan çox əvvəl Kolumbiya futboluna axmağa başlamışdı. Lakin “El Patron” Medelinin fəxri kimi “Atletiko Nasional”ı yenidən qurmaq məqsədilə klubun ətrafında görünməyə başlayanda təhdidlər və sui-qəsdlər artdı.

1988-ci ildə hakim Armando Peres “Atletiko Nasional” da daxil olmaqla altı komandanı təmsil etdiyini deyən bir qrup şəxs tərəfindən qaçırıldı və 20 saat saxlanıldı. Növbəti il “Atletiko” Libertadores Kubokunu qazandıqdan altı ay sonra, Eskobarın digər komandası “Deportivo Medellin”in iştirak etdiyi oyundan sonra hakim Alvaro Orteqa 10 güllə ilə öldürüldü. “Popeye” ləqəbli killer sonradan bildirib ki, Eskobar iki uşaq atası olan 32 yaşlı Orteqanın tapılaraq öldürülməsi əmrini verərkən onun yanında olub. Hadisənin nəticəsi olaraq liqa mövsümü ləğv edildi və çempion elan olunmadı. İki il sonra “Atletiko” 10 illik fasilədən sonra ilk Kolumbiya liqası çempionluğunu qazandı.

Eskobarın imperiyasını dağıtmağa çalışan Kolumbiya hakimiyyəti təxminən 1990-cı ildə narkobaronla Higuita arasındakı əlaqələri araşdırmağa başladı. Eskobarın kənddəki malikanəsində xüsusi görüş keçirildiyi barədə xəbərlər yayılmışdı. 1991-ci ildə qapıçının Eskobarı La Catedral həbsxanasında ziyarət etməsi diqqəti daha da artırdı. La Catedral Eskobarın tikdirdiyi və hökumətin razılığı ilə dörd illik həbs cəzasını çəkdiyi şəxsi həbsxana idi.

Lüks mülkdən çıxarkən jurnalist Higuitadan Eskobarın dostu olub-olmadığını soruşdu. Cavabı “Bəli” oldu.

“Bunda qəribə heç nə görmürəm və heç kimə borclu deyiləm. Başlıqları siz jurnalistlər yaradırsınız. Ölkəmizin imicini yaxşılaşdıran və ya korlayan sizsiniz.”

Daha sonra ondan “Cənab Pablo necədir?” deyə soruşdular.

“Xoşbəxtlikdən, çox yaxşıdır.”

Netflix-in “Higuita: Əqrəbin yolu” sənədli filmində futbolçu belə deyir: “Pablo Eskobar narkobaron kimi tanınmazdan əvvəl Pablo Eskobar konqresmen idi. Seçki kampaniyası aparırdı və həmin kampaniya zamanı onunla tanış oldum. Heç kim bunu qəbul etmədiyi halda mən ‘Bəli, o mənim dostumdur’ dedim.”

Higuita cinayət fəaliyyətinə qarışdığı barədə polis ittihamlarını həmişə rədd edib. Lakin bu münasibət onun həyatına təsir etməkdə davam edir. Bu ilin iyulunda Kolumbiyada məhkəmə mənşəyinə görə Higuitaya məxsus evin müsadirə edilməsinə qərar verib. Higuita 1992-ci ildə Eskobarın həmin il öldürülməsini əmr etdiyi iş ortaqları Uilyam və Xerardo Monkadadan bu evi almaq üçün pul ödəyib və iki mənzil dəyişdirib.

“O evin belə bir keçmişə sahib olduğunu bilsəydim, orada heç vaxt hər hansı bir iş görməzdim. Mən də həmin keçmişi bilmirdim”, - deyə Higuita bildirib.

Adam oğurluğu

Higuita bildirir ki, oğurlanan qızı xilas etməyə razılaşıb, lakin polis onu dindirməkdə israr edib.

1993-cü ilin mayında Marsela adlı gənc qız özünün dediyinə görə, Medellində məktəbə aparılarkən iki motosikletin avtomobilə yaxınlaşdığını və maşını saxladığını bildirib. Motosikletçilər sürücünü avtomobildən düşürüblər, maşına minib qızı aparıblar. O, bir evə gətirilib və bir ay ərzində otaqda saxlanılıb.

“Motosikletdə olan həmin adamlar maşına mindilər və məni apardılar. Məni avtomobilin döşəməsində oturtdular. Heç nə görə bilmirdim”, - deyə Marsela bildirib.

O əlavə edib: “Düşünürəm ki, şəhərdə idik, amma bundan heç vaxt əmin olmadım. Ətrafımda nə baş verdiyini bilmirdim.

“Həmin ay ərzində ailəmlə əlaqə saxlamaq imkanım olmadı. Çox radio dinləyirdim, çünki xəbərlərdə mənim haqqımda danışacaqlarını düşünürdüm. Qaçıranların neçə nəfər olduğunu, nə etdiklərini və ya çöldə keşik çəkib-çəkmədiklərini heç vaxt bilmirdim.

“Hər gün mənə nəsə edəcəklərindən qorxurdum. Mənə təcavüz edəcəklərindən, sağ qalıb bu hekayəni danışa bilməyəcəyimdən qorxurdum. Hər gün qorxurdum.”

Adam oğurluğundan qısa müddət sonra Higuitaya “Atletiko Nasional”ın prezidentindən telefon gəldi. O, Higuitaya “Atletikonun sadiq azarkeşinin problemi var” dedi. Higuitanın sözlərinə görə, o, bunun özünə nə aid olduğunu soruşdu və belə cavab aldı: “Sən tanınan və hörmət edilən birisən. Qızın başına bir iş gəlməməsi üçün vasitəçilik edəcək şəxs də sənsən.”

Higuitanın cavabı belə oldu: “Əgər buna kömək edə bilərdimsə və bu mənim imkanlarım daxilində idisə, məni də hesablayın.”

Əlbəttə, söhbət sadəcə “sadiq azarkeşdən” getmirdi. Oğurlanan qız yerli bankir, “Atletiko Nasional”ın böyük investorlarından biri və Pablo Eskobar və Medellin karteli üçün tanınmış çirkli pul yuyan Luis Karlos Molina Yepesin qızı idi. Bu hadisədən iki il sonra Molina və daha üç nəfər 1986-cı ildə “El Espectador” qəzetinin redaktoru Qilyermo Kanonun öldürülməsindəki rollarına görə məhkum ediləcəkdilər. Digərlərinin məhkumluğu apellyasiya mərhələsində ləğv edildi, Molina isə 16 il 8 aylıq cəzasını çəkməli oldu.

Molina ilə Eskobarın münasibətləri pisləşmişdi. Buna görə də Eskobarın Marselanın oğurlanması barədə göstəriş verdiyi və 3 milyon dollar fidyə tələb etdiyi iddia edilirdi.

Bir ay sonra Higuita bankirlə görüşmək və detalları razılaşdırmaq üçün çağırıldı. Higuita həmin günləri belə xatırlayır: “O zaman kasetlərdən istifadə edirdik və qaçıranlarla ailə arasındakı söhbəti qeydə aldılar.”

Polisin işə qarışmasından və ya xəyanət ehtimalından qorxan qaçıranlar yalnız Kolumbiya ulduzu ilə danışacaqlarını bildirdilər. Onlar Higuitaya xəbərdarlıq etdilər: “Evinin yaxınlığında bir polis görsəm, qızın başına nə gələcəyini bilirsən.”

Higuita belə izah edib: “Hadisə barədə səlahiyyətli orqanlara məlumat verib onların qisas almasına şərait yaratmaqdansa, qıza risk yaratmadan işi bu şəkildə həll etmək daha asan idi. Buna görə də məni çağırdığını düşünürəm: hər şey çox sakit şəkildə aparılmalı, polisdən istifadə edilməyəcəyinə və heç kimə məlumat verilməyəcəyinə zəmanət verilməli idi. Çünki o, qızını qorumaq istəyirdi.”

Yaxşılığın cəzası olmaz

Prokurorlar kartellə əlaqəli hadisədən qazanc əldə etdiyini əsas gətirərək onu həbs etdilər.

Fidyə pulu çatdırıldıqdan sonra Higuita evinə qayıdıb növbəti hadisəni gözləyirdi. O, həyat yoldaşına belə dedi: “Həyatım, mən bunu edəcəyəm. Bu vəziyyətə göz yuma bilmərəm.”

Nəhayət, bir neçə kişi onunla görüşməyə gəldi. Marseladan əsər-əlamət yox idi, lakin pul alındı və dəstə üzvlərindən biri bütün gecəni Higuitanın evində qaldı. Ertəsi gün günortadan bir qədər əvvəl telefon zəngi gəldi və Higuita həmin şəxslə birlikdə evdən ayrıldı.

Bu vaxt Marsela nəhayət otaqdan çıxarılıb avtomobilə mindirildi.

“Çimmədən, üst-başım bərbad vəziyyətdə çıxarıldım”, - deyə o bildirib.

Marsela universitetin qarşısındakı bir yerə aparıldı və avtomobildən düşərək qarşıdakı maşına getməsi bildirildi.

Higuita avtomobilindən düşdü və milli komandanın qəhrəmanını imza istəyən tələbələr dərhal əhatəyə aldılar. Marsela onun yanına yaxınlaşanda Higuitanın kim olduğunu anlamadı və futbolçu imza verməklə məşğul olduğu üçün qıza gözləməsini söylədi. Nəhayət, onun kim olduğunu anlayanda Marselanı qucaqlayıb avtomobilinə mindirdi və oradan uzaqlaşdı.

Marsela belə deyib: “O da qorxurdu, buna əminəm. İkimiz də qorxurduq. Bundan sonra məni dəli kimi valideynlərimin evinə sürdü. Səkilərlə gedir, qırmızı işıqlarda dayanmayaraq keçirdi. Tamamilə dəhşət içində idi, eyni zamanda həyəcanlı görünürdü.

“Yolda yavaş-yavaş ondan soruşmağa başladım: niyə məhz o? O mənə böyük yaxşılıq etdiyini və həmin anda yeganə məqsədinin məni təhlükəsiz şəkildə evə çatdırmaq olduğunu izah etdi. Hətta yolda qohumlarımdan biri ilə qarşılaşdıq. Həmin ailə üzvümü görəndə ona ‘Dayan, filankəs!’ dedim.

“‘Dayanım? Sən dəli olmusan? Səni birbaşa evə aparıram!’”

Higuita Marsela ilə geri qayıtdıqdan sonra ailənin evində böyük sevinc yaşandı. Qapıçının sözlərinə görə, qızın atası ona təxminən 50 min dollar olduğu ehtimal edilən məbləğdə pul verdi. O, pulu bir neçə dəfə qəbul etməkdən imtina etdiyini, lakin ailənin minnətdarlıq əlaməti olaraq həmin məbləği götürməsində israr etdiyini bildirib.

Daha sonra Higuita hadisə ilə bağlı öz versiyasını danışmaq və çıxıb getmək niyyəti ilə prokurorluğa çağırıldı. Lakin sonrakı doqquz ayı həbsdə keçirdi.

Prokurorlar Higuitanın adam oğurluğundakı rolundan maddi qazanc əldə etdiyini və bunun həmin il qüvvəyə minmiş yeni qanunu pozduğunu bildirdilər. O isə qazanc əldə etmək niyyətində olmadığını və həyatını yalnız qızı xilas etmək üçün riskə atdığını təkidlə vurğuladı.

Bu ittihamlar sonda ləğv edildi, lakin polis daha çox şey istəyirdi. Pablo Eskobar 1992-ci ilin ortalarında özünün dəbdəbəli şəxsi həbsxanasından qaçmışdı və hələ də axtarışda idi. Polis onun harada gizləndiyini öyrənməyə ümid edirdi. Buna görə də Higuita intensiv şəkildə dindirildi.

“Mənə dedilər ki, Pablonu təhvil versəm, həbsxanaya düşməyəcəyəm. Sonra mənə pis davranmağa başladılar, mənə təhqiramiz ifadələr işlədərək həbsxanada çürüyəcəyimi söylədilər”, - deyə Higuita danışıb.

Marsela xilaskarının gündəlik xəbərlərdə Eskobarın adam oğurluğu və narkotik qaçaqmalçılığı imperiyasının bir hissəsi kimi təqdim edildiyini görəndə heyrətə gəldi. Higuitanın həbsinin psixoloji yükü də ağır oldu. Həbsxanadakı şərait bərbad idi. Bir-iki ziyarətdən sonra Higuita uşaqlarının atasını bu vəziyyətdə görməsinə dözə bilmədiyi üçün həyat yoldaşından onları daha onun yanına gətirməməsini istədi.

Əqrəb zərbəsindən daha artığı

“Əqrəb zərbəsi” Higuitanın yaddaşlarda qalan görüntüsüdür. Lakin həmin vaxta qədər o, artıq hadisələrlə dolu bir həyat yaşamış və çılğın karyera qurmuşdu.

Higuita həbsxanada olarkən milli komandadakı komanda yoldaşları meydanda tarix yazırdılar. 1993-cü ilin sentyabrında Kolumbiya 1994-cü il dünya çempionatına vəsiqə qazanmaq üçün Buenos-Ayresdə Argentinanı 5:0 hesabı ilə məğlub etdi.

Stadion boşalarkən futbolçular Higuitanın adını qışqıraraq soyunub-geyinmə otağına daxil oldular. Onlar onun azadlığa buraxılmasını tələb edir, hər fürsətdə ona dəstək nümayiş etdirir və qələbəni həbsdə olan “qardaşlarına” həsr edirdilər.

Pablo Eskobar 1993-cü ilin dekabrında Kolumbiya hakimiyyəti tərəfindən güllələnərək öldürüldü. Qısa müddət sonra Higuita barəsində məhkumluq qərarı olmadan azadlığa buraxıldı və Kolumbiya milli komandasına qayıtdı.

Kolumbiyada reklam çarxı çəkərkən onun ağlına məşhur “əqrəb zərbəsi” ideyası gəldi. İki il ərzində komanda yoldaşları ona doğru toplar atır, o isə ayaqlarını havaya qaldıraraq topları uzaqlaşdırırdı. Nəhayət, bunu bütün dünyaya göstərməyin vaxtının gəldiyinə qərar verdi.

1995-ci ildə İngiltərəyə qarşı Uemblidə keçirilən yoldaşlıq oyununda bunu etdi. Bu, beynəlxalq futbolda ikonik anlardan birinə çevrildi və karyerasının ən yadda qalan görüntüsü oldu. Lakin Rene Higuitanın hekayəsinin bəlkə də ən az maraqlı hissəsi məhz bu idi.

Aydın