Ağlamayan atalar, danışan şeirlər - Pərviz Cəbrayıldan yeni hekayə və şeirlər

Qaynarinfo bu münasibətlə onun yeni hekayəsini və şeirlərini təqdim edir:

Pərviz Şahbaz oğlu Cəbrayıl 18 yanvar 1971-ci ildə Biləsuvar rayonunda dünyaya gəlib. 1991-ci ildə Bakı Dövlət Universitetinin jurnalistika fakültəsinə daxil olub. O, jurnalist kimi "Azadlıq", "Azad Söz" (baş redaktor), "525-ci qəzet", "Carçı", "Avrasiya", "Ekspress", "Millətin səsi" qəzetlərində çalışıb, Qafqazın ilk tele-jurnalı olan "Tv-tel"in redaktoru olub, hazırda Qaynarinfo.az saytının baş redaktorudur.

Pərviz Cəbrayılın indiyədək "Öləngi" (roman, hekayə və şeirlər), "Hər sabah yaşam" (şeirlər), "Yad dildə" (roman) və "Məryəm surəsi" (roman) kitabları nəşr olunub.

Atası dağ boydaydı, qaya kimi, daş kimi adamdı. 

Ona elə gəlirdi, atasının ürəyi daşdandı. Bəlkə də daş bağlamışdı ürəyi, biləmmirdi. 

Onu əsgərliyə yola salanda ağlamadı kişi. Heç qucaqlamadı da oğlunu. 

Öpəcəyini isə gözləmirdi də. Öpülmək nəydi, ata öpüşü nəydi, bilmirdi. 

Onunla bir yerdə gedən yoldaşlarını ataları qucaqladı, öpdü, bağrına basdı. Ağlaşdılar hamısı. Ata-bala. 

Onun atası ağlamadı. O özü də. Hətta gülümsündü də. Ağlaşanlara baxıb qımışdı. Atam ağlamırsa, demək, kişi dediyin belə olmalıydı! Atasını həmişə kişi görmüşdü. Ağlaşan atalara ikrah duydu.

...Ağlamamışdı, "yaxşı, day get, gecikərsən birdən” demişdi sadəcə. O biri valideynlər tələsmədən balalarını duz kimi yalayırdılar. Heç buraxmaq istəmirdilər ağuşlarından. Heç yana tələsmirdilər, uşaqlarının gecikə biləcəyindən də narahat deyildilər, əksinə, vaxtı uzatmağa çalışırdılar. Onun atasısa sanki harasa tələsirdi. Oğluna yox, hayanasa baxırdı, sanki o tələsdiyi yönə. Hətta deyəsən onu yüngülcə itələmişdi də kürəyindən. Ayrılığı niyə belə sürətləndirməyə çalışdığını düşünmüşdü sonralar, illərlə içində evirib-çevirmişdi. 

Atası müəllim idi. Bu cür edirdisə, demək, dərs verirdi. 

...Atasını o dünyaya yola salanda o da ağlamadı! Ancaq atasının ona verdiyi dərs deyəsən burda işləmədi – ona "yaxşı, day get, gecikərsən birdən”, - deyə bilmədi. 

Çox sonralar anladı. Qarabağda İkinci savaş başlayanda. Atası "yaxşı, day get, birdən gecikərsən” deyəndə iki illik hərbi ayrılıqdan heç olmasa bir dəqiqə, bəlkə dörd-beş saniyə tez dönməyini istəyirmiş... 

Bunu öz oğlunu savaşa yola salanda anladı. 

Atasından sonra ilk dəfə ağladı...

Gündüzlər - 

iş...

Axşamlar - 

"ah keçmiş..."

Gecələr - 

"gecmişşş..."

...mış, miş, muş, müş...

Sən demə, bizə 

ömür adına

yazılmış

gün belə, 

gün altında 

qoşa şəklimiz belə

yoxmuş...

gedək, dostum,

bizimçün 

şəkilçi düşünülməmiş...

***

Sən mənə

ağ məktublar yolla.

Yazdıqlarını

ağ mürəkkəblə qolla.

Sənə ağ cavablar

yollayım.

Məktublarımız

ələ keçərsə belə,

qorxma.

Kimsə aça bilməz

bu sirri

məktubları daşıyan

dolanbac,

əyri-üyrü

donqar belli

Ağam yollardan qeyri.

Sən mənə

ağ məktublar yolla,

gözlərim yol olmamış...

sal yolun ağına, 

yolla...

***

Daha heç kim

oxşamır sənə,

daha heç kimdə 

aranmırsan bir vaxtkı kimi.

Daha hamını sən bilib

kimsəyə qısqanmıram

kimsəni,

kimisə sən bilib

marşrut taksidən düşəndə ətəyinə toxunmaq,

yaxınlıq istəmirəm.

İstəmirəm təsadüfən kiminsə telinə toxuna barmaqlarım.

Birouz üz götürüb kimsələrdən

üzünə geyindirmək keçmir içimdən.

adlar seçmirəm səninçün

ad kitabından.

Daha heç kim sən deyil,

hamının adı özünündü,

üzü,

teli,

ayağı, əli,

taxdığı gümüş üzüklər, qolbağlar,

sırğalar,

boyunbağlar,

mobil telefonlar belə, 

özünün.

Daha mədəmin ağrısı,

aclıq çağrısı

oturub ürəyimdə,

beynimdə

sənin bilmədiyim nişanlarını 

götür-qoy eləmək yerinə.

Məndən asılı deyil,

mən neynim, de...

Axı sən...

daha...

özün varsan,

Özünü gəzim

üzüm varsa...

***

Səndən sonra,

sən gedən kimi...

başımı xarab eləyən ayrılığı

içirib-içirib

kefləndirmək

düşdü beynimə.

İncimə,

şüşə ürəklim,

mən atmışdım ayrılığı,

onu sən qaytardın

ömrümə.

Daha ondan başqa

ömür yoldaşı görmürəm

yolları ayırmağa,

qurmağa.

Dəmir yolların dizinə baş qoyub

qatar gəlincə...

təmiz tut arağı

vurmağa...

***

Biz

tər-təmiz

dəmir yoluyuq birlikdə;

ölüncə qoşayıq,

dost-dosta,

qardaş-qardaşa,

baş-başayıq;

biz ömür-gün

yoldaşıyıq.

Sonuna qədər 

ayrılmaq,

bir santim aralanmaq yox bizə.

Üstümüzdən

qatarlar keçər

ağır-ağır - 

sərnişin qatarları - 

çiçək kimi işıqlı,

yaraşıqlı,

şimşək kimi yeyin...

Üstümüzdən

qatarlar keçər

ağır-ağır - 

neft qatarları - 

içində işıq daşıyar,

çölündə qaranlıq - 

fağır-fağır...

Sonuna qədər

ayrılmaq,

bir santim 

aralanmaq yox bizə -

üstümüzdən 

qatarlar keçər...

və qovuşmaq yox bizə - aramızda 

qılınc kimi uzanıb gedən

qoşa ayrılıq...

***

Beşinci qatdakı evimin eyvanından intihar

Paris Hilton kimi çəkici

və hallı-dullu.

Təkcə, 

beşinci qatdakı evimin eyvanından baxanda.

Fəqət,-

Bakıda intihar eləmiş cənublu dostumuz

ateist Hüseyn Cudi demişkən,- fəqət

düz Dəfnə ağacının üstünə düşəcəyəm, deyə,

qalmışam belə - 

çar-naçar,

aşağı atılırsan Dəfnədi,

yuxarı – Tanrı.

Mən axı

Dəfnənin başına çələng olmağı

heç haqq etmədim, 

hələ Tanrı bir ayrı. 

Uzun illər ötdü,

heç kim bulmadı Cudinin intihar səbəbini,

indi mən bildim:

onun eyvanının altında Dəfnə ağacı yoxmuş...