İnsanların çoxu arzularından birini gerçəkləşdirmək fürsəti əldə edərsə, özünü şanslı hesab edir. Dünyanın müxtəlif yerlərində yaşayan milyonlarla uşaq üçün peşəkar idmançı olmaq şəxsi uğurun zirvəsi sayılır. Bəziləri isə moda dünyasına qədəm qoyaraq günlərini dəbli geyimləri sınamaq və kameralar qarşısında poza verməklə keçirməyə məmnuniyyətlə razı olardı.

Hər iki sahəyə daxil olmaq olduqca çətindir. Çünki eyni vaxtda meydanlarda, yarışlarda və ya podiumlarda görünə bilən insanların sayı məhduddur. Qərarverən şəxslərin diqqətini cəlb etmək heç vaxt asan deyil. İdman məşqçiləri daim mükəmməlliyə can atdığı halda, amansız kreativ direktorlar və redaktorlar moda dünyasında ən yüksək standartları tələb edir.

Görünür, bəzi insanlar hər iki sahədə uğur qazanmaq baxımından olduqca şanslıdır. London və Parisin futbol meydanlarından Nyu-York və Milanın podiumlarına keçid etmək mümkündür. Con Hollz da bir-birindən tamamilə fərqli iki karyerası ərzində bütün bu uğurları əldə edib.

Qaynarinfo xəbər verir ki, İngiltərənin 20 yaşadək millisində çıxış edəcək səviyyədə müdafiəçi kimi qiymətləndirilən Hollz “Arsenal”ın əfsanəvi “Yenilməzlər” heyətinin bir hissəsi kimi Tyerri Anri, Patrik Vieyra və Dennis Berqkampla birlikdə oynayıb. Əfsanəvi Heyl End akademiyasından yetişən Hollz “Arsenal”ın əsas komandasında üç oyuna çıxdıqdan sonra İngiltərə futbol liqaları sisteminin dörd səviyyəsinin hamısında çıxış etməsinə imkan verən daha 10 klubun formasını geyinib.

Futbolçu karyerasının başa çatmasına az qalmış zədələr Hollzu 30 yaşında butslarını asmağa məcbur edib. O, özünə acımağa cəmi bir neçə gün ayırdıqdan sonra idmandakı karyerasını geridə qoyaraq üzünün “Giorgio Armani” və “Dolce & Gabbana” kimi brendlərin qapılarını açdığı tamamilə fərqli həyata qədəm qoyub.

Bəs bütün bunlar necə baş verdi? Hollz GOAL-a bu prosesin pərdəarxasını danışıb.

Ticarət mərkəzində edilən təklif

Hollz üçün taleyin həqiqətən də üzü gülüb. Hazırda 44 yaşında olan keçmiş futbolçu modellik karyerasına keçidinin sanki əvvəlcədən taleyində yazıldığını bildirib.

“Modellik işi həqiqətən qəribə hekayədir, çünki uşaq vaxtı model idim. Uşaq modeli kimi çalışırdım. Düşünürəm ki, təxminən 8, 9, 10, 11 yaşımdan bunu edirdim. Sonra “Arsenal”da müqavilə imzaladım və anama dedim ki, artıq modellik etmək istəmirəm. Amma bu sahə mənim üçün həqiqətən yaxşı gedirdi.

Kayli Minouqunun kliplərindən birində iştirak etmişdim. Orada rəqs etdiyim səhnə olmalı idi, amma çəkilişlər Kamdendə səhər saat 4-ə qədər davam etdi. Mənim rəqs səhnəmin səhər saat 5 radələrində çəkilməsi planlaşdırılırdı. Mən də atama dedim: “Ata, evə getmək istəyirəm”. Hələ uşaq idim. Atam da “Yaxşı, gedək” dedi. Amma Kayli Minouqunun klipinin əvvəlində mən görünürəm.

Sonra qəribə şəkildə, karyeramın sonlarına doğru zədələr başladı və hər şey bir-birinin ardınca gəldi. Düşünürəm ki, təxminən 28 yaşım vardı və içimdə bir az eqoist tərəf var idi. Deyirdim ki, “Əgər bu iş alınmasa, gedib model olaram”. Sonra bacım bu məsələdə məni təşviq etməyə başladı.

Axilles vətərimdən zədə aldığım zaman bunun ciddi bir şeyə çevriləcəyi artıq bəlli idi. Bacım mənə dedi: “Londona get və bütün agentlikləri gəz, içəri daxil ol”. Mən də bütün agentliklərə getdim. Londondakı səkkiz böyük agentliyin qapısını döydüm və sonuncudan başqa hamısı mənə yox dedi.

Sonuncu agentlik isə dedi: “Bəlkə olar, amma vəziyyətin necədir?” Mən də “Futbolda bir ilim qalıb” dedim. O isə “Bir ildən sonra geri qayıt, bəlkə danışarıq” cavabını verdi.

Nəhayət, Axilles vətərimdəki zədə karyeramı başa çatdırdı və futboldan təqaüdə çıxdım. Karyeramı başa vurduqdan sonra son maaşımı aldığım gündən sözün əsl mənasında cəmi beş gün keçmişdi. Həmin vaxt ağlama böhranları yaşayırdım.

Sonra Vestfilds ticarət mərkəzində gəzirdim. Orada bir qadın mənə yaxınlaşdı. Hazırda da menecerim olan Sara Vikeri mənə yaxınlaşıb dedi: “Mən səni tanıyıram? Modelsən?” Mən də “Xeyr, amma düşünürəm ki, bir müddət əvvəl agentliyinizə gəlmişdim” dedim. O isə “Əla, sabah gəl, sınaq çəkilişi edək, sonra nə olacağına baxarıq” dedi.

Ertəsi gün getdim. Şorediçdə sınaq çəkilişi etdik. Orada bir neçə şəklinizi çəkir və sizə gözəl geyim geyindirirlər. Daha sonra peşəkar fotoqraf şəkillərinizi çəkir. Fotolar hazır olduqdan sonra onlara baxıb sizi qiymətləndirirlər. Vəssalam.

Ertəsi gün mənə “Səninlə müqavilə imzalamaq istəyirik” dedilər. Bu qədər. Beləcə müqavilə imzaladım. Futboldan təqaüdə çıxdıqdan cəmi altı gün sonra artıq model olmuşdum”.

Futbolçunun özünəinamı

Hollz futbolçudan moda ikonuna keçidi böyük rahatlıqla həyata keçirib. İdman dünyasının diqqət mərkəzində yaşamağa öyrəşmiş bir insanın bu təcrübədən fotosessiyalara daşıya biləcəyi bacarıqlarının olub-olmadığı barədə suala o belə cavab verib:

“Əlbəttə. Futbolçunun özünəinamı ilə artıq hər şeyi edə biləcəyinizə inanırsınız. Düşünürəm ki, əksər futbolçular yəqin ki, qolf, basketbol və ya tennis oynaya biləcəklərini düşünürlər. Nə demək istədiyimi anlayırsınız. Biz bir az belə insanlarıq. Bu, sizə aşılanır. Ona görə də bu özünəinam kömək etdi.

Uşaqlıqdan müəyyən qədər modellik etməyi də bilirdim. Bunu bacara biləcəyimi düşünürdüm. Təbii ki, işin böyüklər üçün olan tərəfi bir qədər yeni idi və “Vay, bu tamam fərqlidir” deyirdim. Amma özünəinam həmişə var idi.

Düşünürəm ki, bu işə bir qədər sadəlövh şəkildə başladım. Heç bir fotoqrafı tanımırdım, heç nə bilmirdim. Ona görə də görüşməyə getdiyim məşhur şəxslər mənim üçün o qədər də böyük adlar deyildi. Mənim üçün sadəcə adi insanlar idilər. Gedirdim, özüm kimi davranır və özünəinamlı olurdum.

Setə gedirsiniz və 20-50 nəfərin qarşısında dayanırsınız. Amma bu, izdiham qarşısında olmaqdan fərqli deyildi. Qorxulu olan kameranın arxasındakı 15 nəfər deyil, 30 min azarkeşin qarşısına çıxmaq idi. Bu o qədər də pis deyildi. Ona görə də olduqca rahat idi.

Həmçinin düşünürəm ki, idmançı kimi bədəninizi idarə edə bilmək, necə dayanacağınızı, ombanızı necə aşağı salacağınızı və bu kimi şeyləri bilmək müəyyən mənada eyni bacarıqlardır. Yəni bəzi şeyləri bir sahədən digərinə keçirmək mümkün idi”.

İlk dəfə yalnız nazik alt paltarı ilə dayanmağın bir qədər qəribə və gərgin olub-olmadığı barədə isə Hollz belə deyib:

“Bu, həmişə bir qədər qəribə olurdu. Xüsusilə üzərinizdə yalnız alt paltarı olduğu və sizə qoruyucu verilmədiyi zaman. Ətrafınızda təxminən 20 nəfərin sizə alt paltarında baxması bir qədər qorxuducu olur.

Amma digər tərəfdən, xoşbəxtlikdən futbolçular olaraq həmişə formada olursunuz. Bu da modellik karyerəmə kömək etdi. Formamı qorudum. Buna görə də bədəninizlə bağlı həmişə özünəinamlı olursunuz. Amma bəli, o köhnə dar mayolar həmişə bir qədər qəribə məsələ idi”.

“Armani”nin qapısında yarış

Futbolçu kimi Premyer Liqada çıxış edən Hollz dünyanın aparıcı moda brendlərindən bəzilərini təmsil etmək fürsəti əldə edib.

Hollz futbolçu karyerasında Premyer Liqada cəmi bir dəfə — 2007-ci ildə “Redinq”in heyətində meydana çıxıb. Lakin model kimi “Armani” və “D&G” kimi brendlərlə çalışıb.

Bu işləri əldə etməyin zirvəyə yüksəlməyə bənzəyib-bənzəmədiyi barədə suala İslinqtonda doğulan Hollz belə cavab verib:

“Bəli, bu, bir növ işin ən yüksək səviyyəsi kimidir.

İlk dəfə Milanda “Armani” seçiminə getdiyim günü xatırlayıram. Milandakı “Armani” seçimini görmüsünüzsə, bunun nə qədər çılğın olduğunu bilirsiniz. Üzərində yalnız “Giorgio Armani” yazılan qapıların qarşısında yüzlərlə, bəlkə də minlərlə kişi gözləyirdi.

Sonra iki-üç saat gözlədikdən sonra qapılar yavaş-yavaş açılmağa başlayırdı. Mən də təəccüblənmişdim və nə baş verdiyini anlamırdım. Qapılar açılan kimi bütün oğlanlar qaçmağa başladılar. Çünki növbənin önünə keçmək üçün təxminən 100 metrlik sprint atmalı idiniz.

Əgər növbənin sonunda idinizsə, cənab Armaninin qarşısından keçmək üçün daha üç saat gözləməli idiniz. Oğlanlar qaçmağa başlayanda mən də “Nə baş verir?” dedim. Həmin an düşündüm ki, işim bitdi, artıq növbənin ən arxasında qalacağam. Sonra dirsəklərimi işə salıb irəli keçməyə çalışdım.

Amma əlbəttə ki, onun qarşısından keçmək və ilk çıxan model olmaq moda dünyasının zirvələrindən biridir. Əlbəttə, ətir reklamları, kampaniyalar və digər sahələrdə də böyük işlər var. Lakin moda həftəsində podiuma ilk çıxmaq və ya nümayişi bağlayan son model olmaq həqiqətən ən yüksək səviyyədir.

Son 15 ildə şanslı şəkildə “Armani” ilə çalışıram. Xoşbəxtlikdən artıq həmin seçimlərə getməli deyiləm.

Bu gün sosial mediada və bütün bu yeni modellər arasında da bunu görürsünüz. Hamısı bunu etmək istəyir. Mənim baxımdan üstünlüyüm odur ki, bu sahədə çox uzun müddətdir fəaliyyət göstərirəm. Bir qədər ailə kimidirlər. Onlar kifayət qədər sadiqdirlər. Halbuki nə futbolda, nə də modada çox böyük sədaqət yoxdur. Amma burada bir qədər sədaqət formalaşıb. Bir növ ailə mühiti var”.

Dünyanı dolaşmaq

Bir vaxtlar böyük bir komandanın parçası olan Hollz moda dünyasında təkbaşına səyahət etməyin gətirdiyi yeni reallıqlara tez uyğunlaşmalı olub.

O, bu dəyişiklik barədə deyib:

“İlk başladığım zaman bu, çox, çox qorxuducu idi. İlk dəfə təyyarəyə tək mindiyimi, hava limanlarına tək getdiyimi xatırlayıram. Özümü həqiqətən çox tənha hiss edirdim və hamının mənə baxdığını düşünürdüm. Qəribə hiss idi.

Çünki əvvəllər 20-30 nəfər birlikdə gedirdik. Hər yerə birgə gedirdik. Bir növ eyni balonun içində idik. Bu, komanda idi və etdiyimiz hər şeyi birlikdə edirdik.

Birdən-birə isə tək qaldım. Fərqli ölkədəyəm. Dəhşətli dərəcədə tənha idim. Ertəsi gün gedib 15 yeni insanla tanış olmalı idim. Sonra orada bir neçə gün də qala bilərdim.

Yeni modellər üçün belə dövrlər olurdu. Deyirdilər: “Əla, səni altı həftəliyə Parisə göndərəcəyik. Gedib hamı ilə görüşəcəksən. Daha sonra altı həftəliyə Nyu-Yorka göndərəcəyik. Orada da hamı ilə görüşəcək, onlar səni görəcək, müştərilər, digər modellər və bukerlərlə tanış olacaqsan”.

Bu, çox, çox tənha dövr idi. Qəribə idi, çünki həqiqətən heç bir dostum da yox idi. Çox tənha idim. Əlaqə saxlaya biləcəyim heç kim yox idi. Mən də heç kimlə əlaqə saxlamırdım. Bir növ bizi belə böyütmüşdülər.

Bu, həqiqətən, həqiqətən çətin dövr idi.

Tədricən buna öyrəşdim və bundan zövq almağa başladım. Amma təxminən üçüncü ilimdə bir şey sanki divar kimi qarşıma çıxdı: “Aman Allah, Londonda həqiqətən çox yaxşı gedirəm, amma burada nələrin baş verdiyini bilmirəm. Çünki çox tənha və depressiyadayam”.

Nəhayət, psixiatrın yanına getdim və bütün bunların öhdəsindən gəldik. Amma bəli, həmin dövrdə bu, həqiqətən qorxuducu və bilinməz bir şey idi”.

Qorxuducu sektor

Futbolçular zədələnsələr və ya ehtiyat oyunçular skamyasında otursalar belə həftəlik maaşlarını alırlar. Modellər isə pul qazanmaq üçün iş tapmalıdırlar.

Hollz gəlir məsələsində də fərqli düşüncə tərzinə uyğunlaşmalı olduğunu bildirib:

“Mən həmişə deyirəm ki, modellik dünyasında işləyən model üçün həyat çox, çox gözəldir. İşləməyən model üçün isə həyat o qədər də gözəl deyil.

Hətta çox yaxşı işləyən model olsanız belə, işləməyən modelə çevrilməyinizə cəmi iki həftə qala bilər. Çünki işləri bəlkə iki həftə əvvəl, şanslısınızsa üç həftə əvvəl öyrənirik.

Yəni mahiyyət etibarilə gələn həftədən etibarən işsizəm. Qarşıda başqa bir iş, bəlkə də iki iş olur və bu qədər. Həmişə bu vəziyyətə yaxınsınız.

Bu, “Bu, əbədi davam etməyəcək” deməyin bir növ işarəsidir. Sərbəst çalışdığınız və telefonun zəng çalmasını və ya menecerinizin “Sənin üçün iş tapmağımı istəyirəm” deməsini gözlədiyiniz bir sektorda olmaq həqiqətən olduqca qorxuducudur”.

Modellər nə qədər qazanır?

Futbolda olduğu kimi, modellikdə də müxtəlif səviyyələr üzrə ödəniş sistemi mövcuddur. Bəzi kampaniyalar, fotosessiyalar və tədbirlər digərlərindən daha çox gəlir gətirir.

Hollz bu sistem barədə belə danışıb:

“Bəli, çox geniş diapazon var. Düşünürəm ki, meneceriniz də sizin üçün işin böyük hissəsini görür. Təbii ki, müxtəlif səviyyələrdə modellər var. Mən bu məbləği tələb edə bilərəm, başqa model isə fərqli məbləğ tələb edə bilər.

Nəticədə e-poçt gələndə və ya telefon zəng çalanda razılaşdığınız məbləğ qüvvədə olur. Məsələn, mən 10 min funt sterlinqlik iş üçün razılaşmışamsa və başqa model 20 min funt sterlinqə razılaşıbsa, hər kəs öz razılaşdığı məbləği alır. Bundan razı qalmalı, işi qəbul etməli və gedib yerinə yetirməlisiniz.

Elektron ticarət çəkilişləri var və onların müəyyən ödənişi olur. Lookbook üçün bir qədər daha çox tələb edirik. Kampaniyalarda isə daha yüksək məbləğlər tələb edirik. Podium nümayişləri və redaksiya çəkilişləri də var.

Redaksiya işləri isə demək olar ki, pulsuzdur. Gedib redaksiya çəkilişində ödənişsiz iştirak edirsiniz. Jurnalda yer alırsınız və bunun müqabilində müəyyən diqqət və tanınma əldə edirsiniz.

Elektron ticarət çəkilişlərinin ödənişi mənim ilk başladığım dövrlə müqayisədə həqiqətən çox azalıb. Çünki indi modellərin sayı çox artıb. Çoxlu model var, hər bir modelə tələbat isə o qədər də yüksək deyil, çünki seçim çoxdur.

Bu gün elektron ticarət çəkilişindən 500 funt sterlinq də, 7 min funt sterlinq də qazana bilərsiniz. İnternetə daxil olub “Zara” və digər brendlərə baxanda fotoda sadəcə əsas pozada dayanan kişini görürsünüz.

Buna görə də ödənişlər arasında böyük fərq ola bilər. Təbii ki, lookbooklar üçün daha çox, kampaniyalar üçün isə daha yüksək məbləğ tələb etmək istəyirik. Kampaniyanın nə qədər müddət yayımlanacağı da vacibdir. Bu, 12 aylıq istifadə hüququ ola bilər. 18 aylıq istifadə hüququ da ola bilər və materialı yenidən istifadə etsələr, bunun üçün əlavə ödəniş etməlidirlər. Gördüyümüz hər iş arasında çox böyük fərq var.

Podium işi isə bir qədər fərqlidir. Kişi modellər gəlib podiuma çıxırlar. Podium nümayişinə görə pul alırlarsa, şanslı sayılırlar.

Milandakı bir həftəlik səfər, yaşayış, seçimlər və nümayişlər üçün çəkilən xərclərdən sonra ən azı xərclərini qarşılayaraq ayrılırlarsa, bu, artıq şans hesab olunur. Həqiqətən də şanslı olurlar.

Bəzi kişilər ciblərində bir neçə min funt sterlinqlə, xüsusi müqaviləsi olanlar isə daha böyük məbləğlərlə ayrılırlar. Amma gənc model kimi podium nümayişlərindən pul qazanaraq ayrılırsınızsa, özünüzü çox şanslı hesab etməlisiniz.

Bir də təbii ki, ətir reklamları var. Əvvəllər əsas böyük iş məhz ətir reklamları idi. Əsl böyük qazanc oradan gəlirdi. Pul qazanmaq istəyirsinizsə, ətir reklamı istəyirsiniz.

Yəni hava limanında kimisə görürsünüzsə və o, ətir reklamında çəkilibsə, deməli, kifayət qədər böyük məbləğ qazanıb”.

Hollz hələ də həmin böyük ödənişi gözləyir. Lakin karyerasının “Arsenal”dan “Armani”yə qədər uzanan inkişafını nəzərə alsaq, onun daha bir hədəfə çatması və heç bir arzunun əlçatmaz olmadığını göstərməsi heç kimi təəccübləndirməz.

Aydın