Əsas
millimiz sentyabrda keçirdiyi 3 oyunda o qədər də uğurlu nəticələrlə yadda
qalmadı. Həmişəki və öyrəşdiyimiz kimi, yenə oyunlardan əvvəl ümidləndik, danışdıq,
daha sonra tənqid etdik və diqqətimizi ölkə çempionatına yönəltdik. Sanki heç nə
olmayıbmış kimi davranmağımız əslində bizi heç təəccübləndirmir də. "Yığmadı də,
həmişəki kimi uduzur” deyib keçirik. Artıq ümidlərimiz də yoxdur. Zatən son
oyunlardan sonra DÇ-2022-nin seçmə mərhələsinə yüksəlmək şansımız da qalmayıb.
Ona görə siklin qalan oyunlarındakı nəticələr bizi o qədər də həyəcanlandırmayacaq.
Məğlubiyyətə uğrasaq, öyrəncəliyik kimi davranacağıq, qələbə qazansaq, yenə ümidi
itmiş futbolsevərlər olaraq yolumuza davam edəcəyik. Hə, müəyyən zaman ərzində,
məsələn, qələbə qazananda sevinə, hətta tərif deyə də bilərik. Hər halda oyun
zamanı belə emosiyaları daxilimizdə gizlətməyimiz mümkün deyil. Sonradan "Nəyə
nail olmuşuq?”, "Əcnəbi baş məşqçilərimiz nə etdi ki?” kimi suallar yada düşdükdə
isə, o kiçik zaman ərzindəki sevincimiz, həyəcanımız da tamamilə itəcək...
Əsas
milliyə əcnəbi baş məşqçinin rəhbərlik etməsini haradasa anlamaq olar. Dünyanın
bütün ölkələrində belə təcrübə var. Normaldı, çünki nəticə tələb olunur. Deməli,
baş məşqçi postunda iddialı birisi olmalıdır. Ancaq bu, o demək deyil ki, elə hər
yoldan keçəni gətirib baş məşqçi postuna dürtməlidirlər. Ölkədə millini
çalışdıra biləcək kifayət qədər yerli mütəxəssis var. Hansı ki, De Byazinin nəticələrini
təkrarlaya, hətta daha çox xallar qazana bilər. Ancaq təəssüf ki, belələrinə
şans yaratmırlar. AFFA-nın əcnəbi sevgisi, yerli məşqçilərə düşmən münasibət
göstərməsi isə bir başqa mövzudur.
Gəlim
sözümün canına. Artıq hər kəsin beynində bu sual fırlanır - Azərbaycanda U-21-ə
əcnəbi məşqçi lazımdırmı? İki ildir ki, ölkəmizdə olan Milan Obradoviç ciddi nəticələr
qazana bilməyib. Elə aşağıdakı fotoda da bunu aşkar şəkildə görə bilərsiniz. 2019-cu
ildən bəri Azərbaycanın büdcəsindən "yeyən” baş məşqçi qazandığının qarşılığını
verə bilməyib. Qarşılığını verə bilməmək bir yana, heç qol sayında da özündən əvvəlki
baş məşqçi Rəşad Sadıqovdan ciddi şəkildə fərqlənməyib.
Maraq
üçün kiçik bir araşdırma apardım. Bildiyiniz kimi Sadıqov U-21 millisini
2018-ci ildə, yəni cəmi bir sikl çalışdırıb. Daha doğrusu, AFFA ona cəmi bir
sikldən artıq işləməyə şərait yaratmayıb. Amma Azərbaycan futboluna dərindən bələd
olan Rəşad bəy işlədiyi müddətdə yaxşı komanda formalaşdırmışdı və gələcəyə
dair böyük ümidlər yaratmışdı. Məsələn, komanda demək olar hər oyunda qol
vurmağı bacarırdı. Təsadüfi deyil ki, Sadıqovun işlədiyi müddətdə U-21-in
hesabında 7 qol var idi. Ümumi baxanda və başqa ölkələrlə müqayisə edəndə az
görünə bilər. Amma hazırda "Zirə”ni çalışdıran veteran futbolçunun cəmi bir
sikl işlədiyini nəzərə alsaq, bunu normal qarşılamaq mümkündür.
İndi
gəlin Obradoviçin nəticələrinə diqqət yetirək. Serbiyalı mütəxəssis artıq
ikinci sikldir ki, millini meydana çıxarır. Ancaq nə ümid verir nə inam.
Bununla yanaşı komandada məğlub psixologiyası yaranıb. Obradoviçin topladığı
kollektiv 2 il ərzində cəmi 8 qol vura bilib ki, bu oyunların ikisində böyükhesablı
yenilgi də (2019-cu ilin oktyabrında Fransaya 0:5, bir neçə gün öncə isə
Avstriyaya 0:6 hesablı məğlubiyyət) görüblər. Bu da onu göstərir ki, 2019-cu
ildən Azərbaycanda məşqçilik edən Obradoviç havayı pullar qazanmaqla məşğuldur.
Bəs belə olan halda niyə hələ də baş məşqçi postundadır? Nə üçün Sadıqova göstərilən
münasibət ona da göstərilmir? Sadıqovla nəticələrə görə yollar ayrılıbsa, serbiyalı
mütəxəssis eyni məntiqlə çoxdan göndərilməli idi. Əminliklə deyə bilərəm ki,
Obradoviçin yerində istənilən yerli məşqçimiz çalışsaydı, eyni nəticələri göstərməkdə
çətinlik çəkməzdi. İndi mən də bir sual verim. Ey AFFA, belə məşqçi nəyimizə
lazımdır?
Milan Obradoviçin nəticələri:
Rəşad Sadıqovun nəticələri:
Qeyd: Oyunların nəticələri AFFA-nın rəsmi saytından götürülüb.
Səbuhi
Həsənov
