Xuraman NuruBir insan nə zaman yazar olur, bilirsiniz?
Ürəyindəkilər dolub-daşdığında və kimsənin onu anlamadığını düşündüyündə… Oxuduğu kitablardan çıxıb, öz kitabını yazmağa başlayanda…
Sözlərlə bir vals kimi, bir tanqo kimi rəqs edəndə, yarımçıq qalmış bir musiqinin gizli və həzin bir səsi kimi qulağına, bütün bədəninə yayılan zaman göz yaşını saxlaya bilməyəndə... Bəli, yazar olmaq öz dünyasının müsiqisini bəstələməkdir .
Gərəkdiyində üsyan bayrağını çəkmək, gərəkdiyində nəmli gözlərinin o gözəl yaşlarını kağızına damlatmaq, qələmini də özünə məhrəm bilməkdir . Bir yazarın ən çox sevdiyi əşyalardan biridir qələmi.
Qələm bitər, kağız bitər, ürəkdə hiss edilən çarəsizlik bitər, çəkdiyi acılar bitər, qayğılar bitər, eşq bitər, amma bir yazar bu qədər bitmişlərin, tükənmişlərin arasında yenə yaza bilirsə, o zaman o doğrudan da bir yazardır. Yazar, acıları yazar, yazar, sevinci yazar. Yazar, xəyallarının artıq gerçəyə dönəcəyini gözləyə- gözləyə acı ilə yazar.
Mən nə zaman yazar oldum bilirmisiniz? Ətrafımda o qədər insan varkən, o qədər insan selinin işığında, özümün qaranlığımı, özümün yalnızlığımı gizlindən-gizlinə kəşf etdiyimdə… Sığınacaq bir limanımın olduğunu illərlə düşündüyüm zaman birdən dəli dalğalarla döyüşən gəmi kapitanı olduğumu anladığımda, möhkəm-möhkəm sıxdığım əlimi açarkən orada yalnızca qələmin olduğunu anladığımda oldum yazar.
Əslində hər kəs yazandır. Hər kəs yazan ola bilər. Amma yazar olmaq başqa şeydi. Yazar, ürəyində bir acı hiss edəndir, hər gördüyü hadisə, hər eşitdiyi söz ürəyinə toxunandır yazar.
Hər kəsdən küsdüyündə yanında olan dost qələminə söykənib ağlayandır yazar. Bir yazar tək kədər yox, sevinci də çox gözəl alır qələmə. Əvvəl titrər vücudu, qəlbi sıxılar, amma sevincdən, xöşbəxtlikdən olar sadəcə. O an üzündə gözəl bir gülümsəmə olar. Yazar durmadan yazar o anda. Bax o zaman hər kəsə, hayatda sadəcə acının olmadığını anladar… Bir yazarın da tək kədərlə deyil, sevincli anlarla da ilhamlandığını yazar... Mən ən gözəl sevincli yazımı bilirsiniz nə zaman yazdım?! Xəyallarımda sarıldığım ümidlərimi gerçəkdə tapdığımda. O, əslində, hər zaman yanımda imiş, sadəcə mən görməmişəm. Çoxu kimi… İndi qələmə aldıqlarımı səsli bir video kimi yazıram sətirlərə...
Səs salıram cahana. Bir yazar, ən çox öz səsini, iç səsini duyar. Ondandır başqa səslərin, hətta öz adının belə özünə yad olmasını hiss etməyi. Nə zaman adımı unutdum, bilirsiniz? Acılarımla başqalarının acılarına dərd ortağı olduğumu gördüyümdə. Yazılarımla dostlarımın, məni oxuyanların gözlərini nəmləndirəndə…
O ürəklərin sarı siminə toxunduğum zaman və elə o zamanlarda adımdan “Yazar” deyə bəhs edildiyində, Yazar olaraq tanındığımda… Bəzən bir ümüd, bəzən acıydım, bəzən real bir dost, bəzən əlçatmaz xəyaldım. Amma əsas adım "yazarmış" demə sonunda anladım...
Bir yazarın ürəyininin daha çox parçalandığı nə zamandır, bilirsiniz? Sual işarələri azalıb, noqtələr çoxalanda… Yazar, nöqtə qoymağı bildiyi zaman həyatı öyrənir.
Mən nə zaman həyatı öyrəndim, bilirsiniz? Nöqtələrım içimə işləyib, sətırlərimdən daşdığında. Anladım ki, həyat gülümsəyənləri daha çox sevirmiş. Nöqtələr qoyulunca da həyat daima gülümsəyərmiş. Bitən bitərmiş. Bitəni yazdım, gedəni yazdım, dönəni yazdım. Gedənlər də oldu da sətırlərimdə, dönənlər də…
Bir yazar nə zaman əsl bir yazar olur, bilirsiniz? Ümidlər intihar etdəndə, qələmlərindəki ümidlərın heç tükənməyəcəyini bildiklərində… Bunu dərk etmək çətindir, amma həyat əslındə çətin yollardan keçər. Yazar adını nə cür yazarsa yazsın, həyat və insanlar, ürəyindəki o təlatümlü fırtına heç durulmadan onu yazar olaraq yazar.
Mən də bir Qulam ən nəhayyətində. Bir yazar, ilhamını nə eşqdən, nə sevgidən, nə də xəyanətdən alır. Onun aldığı ilhamın əsas səbəbi , o Qulu, o yazarı yaradan YARADANDIR!!!Bir yazar böyüklüyünü Yaradanına borclu olduğunu bildiyində o zaman öz ölümsüzlüyünü yazaraq yaradar.
