Biz fəlakətlərin sadəcə uzaqlar adlanan yerdə baş verə bildiyinə inanaraq yaşayırıq.
Durmadan irəli tələsirik. Qoyun sürüsü kimi bir cərgəyə düzülür insanlar və biz o cərgənin lap birincisi olmaq üçün ömrümüzü sərf edirik.
Sol tərəfi assimmetrik, yeni dəbli kofta çıxır və eşşək kimi işləyib qazandığımız pulu o "gözəllik" üçün qurban veririk. İsraf olmasın deyə az doldurmaq əvəzinə boşqabımızı, qarnımız partlayana qədər yeyib bitiririk masanı. Biz iki vur ikidəki qanunauyğuluğun qədrini bilmirik.
Çılpaq gəlməyimiz və sadəcə əməllə gedəcəyimiz də bir şey ifadə etmir artıq bir azca böyüdükdən sonra.
Alışırıq.
Doğrulara alışıb yeni yanlışlara aşiq oluruq. Həyəcanlanmaq istəyirik.
Gecədəki sükutun pıçıldadıqlarını duymuruq. Yağış yağanda torpağın ətrini hiss edir, səmanı unuduruq. Facebookda status yazmaq saatlarımız olur. Gözəl bir qız şəkillərinə görə hörmətə minir. Hamımız qısa yazıları sevirik. Heç birimiz heç birimizin yanında ayaq saxlayıb həqiqətən nə dediyimizin fərqinə varmağa çalışmırıq. Çoxumuz Allahdan qorxur, amma insanları hesaba almırıq. Biz Allahın rəhmətini tanıyıb qulun haqqını yarıda kəsirik.
