Hüseynbala
Səlimov
Bəli,
məlum olduğu kimi, Minsk Qrupunun üç mürgüləyən həmsədrinin fonundan yenə də
Fransa ayrıca sezildi – bu ölkənin prezidenti özünün destruktiv bəyanatları və
hiyləgər, yalançı açıqlamaları ilə yenə də suyu bulandırmağa cəhd etdi və haqlı
olaraq azərbaycanlıların qəzəbinə tuş gəldi, hansılar ki, ötən həftənin sonunda
nəinki ölkə parlamentində, hətta adi ictimai sorğularda və çıxışlarda bir daha
Fransanın Minsk Qrupundan xaric edilməsi məsələsini qaldırdılar.
Çox
yaxşı məlumdur, hətta uşaqdan böyüyə hamıya yaxşıca bəllidir ki, belə hal
birinci dəfə baş vermir. Bu səbəbdən də Fransa üç həmsədrdən biri olanda Azərbaycanda
çoxu buna tənqidi, hətta aşkar şəkildə neqativ yanaşdı.
Məsələ
bundadır ki, hələ SSRİ-nin parçalanması ərəfəsində o vaxtki Fransa prezidenti
Fransua Mitteran bəyan etmişdi ki, SSRİ-nin daxili sərhədləri inzibati sərhədlərdir
və gələcəkdə onlara təzədən baxılmalıdır.
Hələ
onda bir çox politoloqlar və konfliktoloqlar, xüsusən də beynəlxalq siyasət üzrə
ekspertlər bu açıqlamanı gələcək post-sovet məkanındakı etno-ərazi münaqişələrinin
"müjdəçisi” kimi, xüsusən də cənab Mitteranın erməni millətçilərinə bir yarınmaq
cəhdi kimi qəbul etmişdilər.
Təsadüfi
deyil ki, Dağlıq Qarabağla bağlı ilk acı xəbər də Fransadan gəldi: Mixail
Qorbaçovun arvadı Raisa Qorbaçovaya qiymətli hədiyyə-rüşvəti Fransa erməniləri
vermişdi, yenə də M.Qorbaçovun köməkçisi akademik Abel Aqanbekyan da Dağlıq
Qarabağla bağlı ilk açıqlamanı məhz Fransada vermişdi.
Fransanın
növbəti prezidenti Jak Şirak Azərbaycanla Ermənistan arasında nisbətən
balanslaşdırılmış siyasət aparmağa çalışırdı, amma bunu onu Yelisey sarayında əvəz
edən Nikolya Sarkozi haqqında qəti demək mümkün deyil, çünki məhz Sarkozi Ermənistanı
Fransanın "kiçik bacısı” adlandırmışdı.
Hazırda
estafeti prezident Emmanuel Makron qəbul edib, odur ki, biz Makronun ermənipərəst
açıqlamalarını və cəhdlərini onun guya ki, siyasi planları ilə bağlı olması
haqqındakı yozumları qətiyyən qəbul etmirik, o səbəbdən ki, Fransa prezidentləri
həmişə ermənipərəst olub və istənilən halda ilk olaraq erməniləri müdafiə etməyə
çalışıblar.
Bəs
bu halda biz nə etməliyik? Birincisi, hərbi əməliyyatları davam etdirməli və ən
azı maksimum dərəcədə Azərbaycanın hərbi üstünlüyünü təmin etməlyik, ona görə
ki, bu vaxta qədər mövcud olan status-kvo daim bizim diplomatlara və siyasətçilərə
mane olub, onlara erməni diplomatlarına təzyiq etməyə imkan verməyib.
İkincisi,
cənab Makronun da bəyanatlarını cavabsız qoymaq lazım deyil. Burada bir detalı
daim yadda saxlamaq lazımdır ki, bu və ya digər ölkələrin və təşkilatların
hamısının bəyanatlarına prezidentin cavab verməsi, onları şərh etməsi vacib
deyil – prezidentin köməkçiləri və xarici işlər naziri, xüsusən də deputatlar və
parlament var.
Sonuncular
isə təkcə qarşılıqlı bəyanatlarla yox, həm də səfərlərlə Fransa tərəfinin
münasibətinə və qərarlarına təsir edə bilərlər. Məsələn, onlar Fransanın
deputatlarını və jurnalistlərini Azərbaycana dəvət edə bilərlər ki, bilavasitə
yerlərdə hər şeyi öz gözlərilə görsünlər, ermənilərin bizim mülki əhalini,
onların sıx məksunlaşdığı əraziləri necə bombardman etməsinin şahidi olsunlar.
Belədə
isə bizim diplomatların siyasi çəkisi birbaşa indiki Vətən müharibəsinin nəticələrindən
asılı olacaq – inanın ki, biz bu müharibədə qalib gəlsək, nəinki həmsdərlər, hətta
onların Minsk Qrupları və ATƏT-ləri yüyürə-yüyürə bizim tələblərimizi qəbul edəcəklər.
Bunun üçün isə bizim bütün imkanlarımız var.
Digər
həmsədrlərə, ABŞ və Rusiyaya gəldikdə, onlar hələ ki prosesə, daha doğrusu,
müharibəyə sakit və qərəzsiz yanaşırlar. Biz dəfələrlə yazmışıq ki, Tramp ermənipərəst
siyasətçi deyil, baxmayaraq ki, yaxın aylarda ABŞ-da prezident seçkiləri
ekçiriləcək, o, yenə də erməni icması və lobbisinin maraqlarını nəzərə almağı
düşünmür.
Rusiyaya
gəldikdə isə, əvvəlki vaxtlardan fərqli olaraq, deyə bilərik ki, bizim bu ölkənin
də ictimaiyyəti arasında dostlarımız var. Eyni sözləri Rusiya hökuməti və
parlamenti haqqında da demək olar. Bəzi epizodik halları və guya Moskvanın İrəvana
silah göndərməsi haqqındakı öz təsdiqini tapmamış xəbərləri nəzərə almasaq,
Kreml səmtində hələ hər şey bir sakitlik içindədir, bəli, bir filmdə deyildiyi
kimi: burada üfüqlər sakitdir...
Belədə
isə, bu çox mürəkkəb və əlbəttə ki, şanlı günlərdə öz bəyanatlarımız və
açıqlamalarımızla ehtiyatlı olmalıyıq ki, çünki onlar bizə dostların sayını
azaltmaqda yox, artırmaqda yardımçı olmalıdır.
Bir
daha qeyd edək ki, dostlarımız da çoxdur. Amma unutmaq lazım deyil ki, biz bu
müharibəni nə qədər tez zəfərlə başa vursaq, nə qədər tez Azərbaycanın hərbi-coğrafi
üstünlüyünü təmin etsək, elə dostlarımızçün də bir o qədər asan olar...
