Mümkünsüz bir hadisəni – Günəşin qəfil yoxa çıxmasını təsəvvür etsək, Yer bunu dərhal hiss etməzdi. Günəşin son işığı daha 8 dəqiqə 19 saniyə ərzində bizə çatmağa davam edərdi. Orta hesabla işığın Günəşlə Yer arasındakı məsafəni qət etməsi üçün məhz bu qədər vaxt tələb olunur.
Qaynarinfo "Space Daily"yə istinadən xəbər verir ki, səslə bağlı vəziyyət isə daha maraqlı olardı. Əgər hansısa möcüzə nəticəsində Günəşlə Yer arasında temperaturu 20 dərəcə Selsi olan hava olsaydı, səs dalğası saniyədə təxminən 343 metr sürətlə hərəkət edər və bu məsafəni təxminən 13,8 ilə qət edərdi. Bu zaman işıq səsdən təxminən 874 min dəfə daha sürətli hərəkət edir.
Təbii ki, reallıqda Günəşin “son qışqırığını” eşitmək mümkün deyil. Planetlərarası fəza demək olar ki, vakuumdan ibarətdir, səs isə yayılması üçün mühit tələb edən mexaniki dalğadır.
Bununla belə, Günəş həqiqətən “səslənir”. Onun daxilində təzyiq dalğaları daim yayılır. Alimlər bu dalğaları Günəşin səthində və günəş işığında baş verən olduqca cüzi dəyişikliklər vasitəsilə öyrənirlər. Əldə olunan məlumatları insan qulağının eşidə biləcəyi diapazona çevirmək mümkündür. Lakin bu, kosmosdan Yerə çatan səs deyil, səsin elmi interpretasiyasıdır.
Daha bir maraqlı məqam var. Günəş fiziki olaraq yoxa çıxsaydı, onun cazibə qüvvəsinin təsiri də dərhal aradan qalxmazdı. Ümumi nisbilik nəzəriyyəsinə əsasən, cazibə sahəsindəki dəyişikliklər işıq sürəti ilə yayılır. Buna görə də Yer təxminən 8 dəqiqə 19 saniyə ərzində əvvəlki orbitində hərəkətini davam etdirərdi.
Bundan sonra planet öz orbitinə toxunan istiqamətdə hərəkət etməyə başlayar və tədricən əvvəlki trayektoriyasından uzaqlaşardı.
Lakin bütün bunlar yalnız hipotetik düşüncə təcrübəsidir. Günəş heç bir səbəb olmadan sadəcə yoxa çıxa bilməz. “14 ildən sonra eşidəcəyimiz səs” isə yalnız işıqla səsin sürətləri arasındakı fərqi əyani şəkildə göstərən riyazi illüstrasiyadır.
Aydın
Şərhlər